Kalendarz

 

Witam Was cieplutko.

Nowy rok to zazwyczaj nowy kalendarz i taki właśnie będzie temat dzisiejszego posta. Ostatnio prezentowałam album dziecięcy w którym wykorzystałam sporo dziecięcych grafik. Trochę ich jednak zostało i zastanawiałam się co z nich zrobić. Pomyślałam o kalendarzu dla wnusi, takim na biurko. Nasz pierwszaczek radzi sobie już z czytaniem i pisaniem więc myślę, że to dobry pomysł. Nie jest to typowy kalendarz ale za to jest uniwersalny. Chodzi głównie o to, żeby dziecko samodzielnie mogło ustawić każdy kolejny dzień wybierając miesiąc, datę i dzień tygodnia. Nazwy miesięcy i dni tygodnia są w języku polskim i angielskim. Do wykonania kalendarza wykorzystałam zwykły kołonotatnik. Karty podzieliłam na 4 kolumny - jak na zdjęciu poniżej.

Pierwsza kolumna to karty z miesiącami, jest ich oczywiście 12 :) Umieściłam na nich nazwy miesięcy w dwóch językach i wspomniane dziecięce grafiki. Kolumna druga składa się z czterech kart od "0" do "3" a trzecia z dziesięciu kart, od "0" do "9". Taka kombinacja daje możliwość ustawienia daty każdego dnia czyli od "1" do "31". I ostatnia kolumna to karty z nazwami dni tygodnia, jest ich oczywiście siedem. Ozdobiłam je małymi, zabawnymi zajączkami. Niepotrzebne w poszczególnych kolumnach karty po prostu wycięłam. Nie ma nigdzie roku ale dzięki temu kalendarz jest uniwersalny. Z boku kalendarza umieściłam ozdobny ogranicznik - żeby kalendarz się nie "rozjeżdżał":)

Wszystkich kombinacji oczywiście nie pokażę, zrobiłam zdjęcia pokazujące grafikę kolejnych miesięcy i dni tygodnia.

Wnusia jeszcze go nie dostała ale mam nadzieję, że jej się spodoba:) 

A jak Wam się podoba taki gadżet na biurko? 

Na dziś to już wszystko. Dziękuję za każde miłe odwiedziny i gorąco pozdrawiam!

Kudłate torby

 Witam Was cieplutko:)

Wróciłam, jestem zdrowa i naładowana pozytywną energią. To był ostatni, kilkudniowy wakacyjny wypad. Przy odrobinie rozsądku można spędzić trochę czasu poza domem i choć przez chwilę poczuć się w miarę normalnie. Jeszcze przed wyjazdem stwierdziłam, że nie mam zwykłej, małej torebki do której można wrzucić telefon, chusteczki i kilka niezbędnych w czasie wędrówki drobiazgów. Zawsze kupuję zbyt duże torby w których noszę zbyt dużo rzeczy. Kończy się to zwykle bólem ramienia:) Pomysł na szydełkową torbę powstał, gdy Ania (Pawanna) pokazała na blogu swoją słoneczną torebkę - możecie ją zobaczyć tutaj. Pomysł kupiłam i chwyciłam za szydełko. Przejrzałam swoje zapasy włóczki, nie mam ich zbyt wiele i są to pozostałości po produkcji maskotek. Kolory też zazwyczaj nieodpowiednie bo dzieci lubią maskotki w intensywnych barwach. Wtedy wpadła mi w ręce włóczka-trawa. Kupiłam ją jakiś czas temu z myślą o maskotkach ale niewiele wykorzystałam. Przykładową maskotką jest kudłacz, którego pokazałam na blogu w lipcu. Trochę się wahałam bo kudłata torba? Zaczęłam jednak robić a z każdym rządkiem pomysł podobał mi się coraz bardziej. Torba jest niewielka i bardzo prosta w wykonaniu - zwykły prostokąt wykonany półsłupkami, ściegiem ściągaczowym. Robiłam na przemian dwa rzędy włóczką kudłatą i dwa rzędy włóczką zwykłą. Boki zszyłam, pasek zrobiłam też ściegiem ściągaczowym a wewnątrz paska umieściłam gruby sznurek. Zrobiłam też cienki troczek do ściągnięcia górnej części torby. Zrezygnowałam z zamka błyskawicznego bo bałam się, że kudełki będą utrudniać zapinanie. Kolorystyka jest nieco przypadkowa bo jak już wcześniej wspomniałam jest to torba z resztek włóczki. No i tak powstała moja kudłata torba:

Zostało mi jeszcze trochę tej kudłatej włóczki trawy a że potrzebowałam drobnego prezentu dla koleżanki z marszu powstała kolejna torba:)

I obie torby razem.

Prezent się spodobał a obie torby świetnie się sprawdziły - są lekkie, miłe w dotyku i chyba trochę zabawne. Pasek wytrzymał a torba ładnie utrzymuje kształt. Generalnie jestem zadowolona i myślę, że trochę mi posłuży. Jak to mówią: potrzeba matką wynalazków! A Wam jak się podoba?

Serdecznie pozdrawiam i pędzę zobaczyć co nowego u Was:)))

Tęczowa rodzinka

Witajcie kochani!
Nie uwierzycie, ale znów szydełkuję. Stali bywalcy pamiętają zapewne misia od którego zaczęło się moja zabawa w amigurumi. Kto nie widział to zapraszam tutaj. Zrobiłam go oczywiście dla wnusi ale nawet nie przypuszczałam jak bardzo go pokocha. Nie rozstaje się z nim praktycznie przez cały dzień i jest tak wykochany, że zdążył się już nieco odkształcić:)))
Długo nie czekałam na kolejne zadanie i nawet się ucieszyłam, gdy usłyszałam: "Babciu, zrobisz mi zajączka?" I zaraz dodała: "ale nie takiego zwykłego tylko tęczowego". Wnusia jest teraz w fazie fascynacji kolorami więc wszystko wokół musi być tęczowe.
No i babcia wzięła się do pracy. Poszukałam tęczowej wełny a że nie mogłam się zdecydować kupiłam dwa różne motki. I tak oto powstał pan zając - jegomość tęczowy od uszu po pięty:)

Ubrałam go w elegancką kamizelkę.

Dostał też zabawny, tęczowy ogonek.

Pan zajączek był jakiś taki samotny więc wykorzystałam drugi motek o nieco innych odcieniach i dorobiłam panią zajączkową.

Panią zajączkową wystroiłam w spódniczkę i ozdobne buciki z kokardkami.

A ogonek jest biały.

Pomyślałam wtedy, że taka piękna para powinna mieć swojego maluszka:)))

Tak oto powstała tęczowa rodzinka.

Egzamin zdałam na szóstkę z plusem - wnusia w pierwszej chwili oniemiała z wrażenia. A dla babci to miód na stare serducho - radość dziecka to bezcenny skarb.
Ciekawa jestem jakie będzie kolejne zadanie:)
A Wam jak się podoba ta tęczowa rodzinka?
Gorąco pozdrawiam!

Miluś

Witam serdecznie!
Proszę Państwa, oto miś :)

Miś ma na imię Miluś i ....zrobiłam go sama.
Nie szydełkowałam chyba ze 30 lat ale miałam silną motywację.
Jakiś czas temu nasza wnusia przyniosła z przedszkola szydełkowego misia. Było to w ramach akcji "Przytul misia". Każde dziecko dostawało misia na trzy dni, przez ten czas miało się nim opiekować i oczywiście przytulać. Olgunia nie rozstawała się z misiem a w głowie babci natychmiast urodził się nowy pomysł:) Miałam pewne wątpliwości czy jeszcze potrafię ale okazało się, że z szydełkowaniem jest jak z jazdą na rowerze. Kupiłam wełnę, profesjonalny wypełniacz maskotek, nosek i oczka.
Z oczkami nie trafiłam - kupiłam za małe i w końcu zdecydowałam się na guziczki.
Szydełka i druty zachowałam z dawnych lat, to coś co się nie psuje a nigdy nie wiadomo kiedy może się przydać.
Miś jest dość duży bo ma około 40 cm. Może nie jest idealny ale zważywszy na tak długą przerwę w szydełkowaniu jestem zadowolona z efektu. Nie korzystałam z żadnego schematu, zrobiłam go po prostu "na oko".
W niedzielę miś pojedzie do wnusi a ja mam nadzieję, że wnusi się spodoba. Jak myślicie?

Do szydełkowania nie wrócę, to już nie na moje oczy. No chyba, że wnusi zamarzy się jeszcze jakaś maskotka :)))
Miłego weekendu kochani!

Pudełka dwa

Witam wszystkich bardzo ciepło.
Dziś chcę Wam pokazać dwa różne pudełka. Estetyczne pudełko to świetna forma przechowywania drobiazgów, szczególnie gdy jest zamykane i chroni nasze skarby przed kurzem :)
Pierwsze z pudełek zrobiłam w prezencie urodzinowym dla Ani, która lubi i często robi zakładki. Zrobiłam je od początku do końca sama, oczywiście z tektury :) Ma formę albumu, wewnątrz znajdują się trzy głębokie przegródki na zakładki.

Dołożyłam też od siebie trzy różne zakładki. Daleko im do tych, które robi Ania ale starałam się:)))
Pierwsza zakładka wykonana jest z tych samych papierków, którymi ozdobiłam pudełko.

Druga to efekt mojej zabawy akrylami i wykałaczką.

Trzecia to efekt rozlanych akryli, pisałam o nim tutaj.

Mam nadzieję, że pudełeczko będzie przydatne i mój pomysł się sprawdzi.
A teraz coś zupełnie innego. Jakiś czas temu Elżunia zrobiła mi prawdziwą niespodziankę i wyhaftowała dla mojej wnusi Kicię Kocię.

Oprócz uroczego haftu w paczce znalazły się jeszcze inne drobiazgi - komplet flamastrów ze stempelkami, oryginalny notesik i śliczna karteczka.
Zastanawiałam się jak ten haft wykorzystać. Byłaby fajna podusia ale ja i maszyna do szycia od dłuższego czasu mamy na siebie uczulenie. Pomyślałam więc o pudełku, mała dziewczynka zawsze ma mnóstwo skarbów do przechowania :)
Haft oprawiłam więc w tekturową ramkę, obowiązkowo z serduszkami i obowiązkowo w kolorze różowym.

Ramkę nakleiłam na wieczku gotowego pudełka.

Gdy zawieźliśmy prezent opowiedziałam wnusi jego historię. Słuchała z bardzo poważną miną i powiedziała: "Pani Elżunia jest kochana bo zrobiła prezent dla obcej dziewczynki".
Myślę dokładnie tak samo, jesteś kochana Elżuniu :) Obie z wnusią ślicznie Ci dziękujemy!
Na koniec jeszcze informacja - dziś dotarła do mnie kolejna karta do dziennika emerytki od Małgosi Burczyk i tym samym album piramida z ostatniego posta znalazł właściciela. Prezentacja karty już wkrótce.
Uściski dla wszystkich :)